ขับเคลื่อนโดย Blogger.

อย่าบ่นว่า “จน” เดี๋ยวจะจนจริงๆ ให้พูดว่า “ก็พอมี”


Advertisements


อย่าบ่นว่า “จน” เดี๋ยวจะจนจริงๆ ให้พูดว่า “ก็พอมี”

หมกมุ่นคิดแบบไหน

ชีวิต.. ก็ไปแบบนั้น

แม่เคยบอกตามประสาชาวบ้านว่า

อย่าบ่นว่า “จน”

เดี๋ยวจะจนจริงๆ

ให้พูดว่า “ก็พอมี”

อย่าพร่ำบ่นในสิ่งที่ไม่ดี



ชีวิตแย่

ชีวิตไม่ดี

ชีวิตตกต่ำ

ชีวิตเฮงซวย

เดี๋ยวมันจะพาจิตเราไปทางนั้น

“เดี๋ยวก็ได้แบบนั้นแบบถาวร”

ให้พูดถึง “ความหวัง”

ที่จะพาเราไปจากสิ่งนั้น

พาใจเราไปจดจ่อกับสิ่งตรงข้าม

ให้กำลังเราทั้งหมด..ไปทำงานกับส่วนนั้น

หาเวลาว่าง.. คิดสิ่งที่จะบำรุงจิตใจ

สักนิดก็ยังดี

อย่าไปจ่อมจมอยู่กับสิ่งที่ทำให้เศร้า

อย่าให้มันครอบครองชีวิตนาน

เรื่องเศร้า–เราก็มีกันทุกคน

เรื่องแย่–ก็มีกัน

เรื่องไม่สมหวัง–ไม่มีใครหนีพ้น

เรื่องไม่ได้ดั่งใจ–เจอกันรายวัน

ยิ่งเรื่องเหนื่อย ถ้าเรามีงานทำ

มีคนรอบข้าง มีหน้าที่รับผิดชอบ

มันก็ต้องมีปัญหาให้เจอให้แก้–ก็ต้องเหนื่อย

เหนื่อยมาก เหนื่อยน้อย เหนื่อยกันทั้งนั้น

สวรรค์รู้

ว่ามนุษย์ต้องเป็นแบบนี้

เลยให้คาถามา 1 บท

“อ ด ท น”

เอาไว้ ให้ผ่านพ้น

ให้ ‘ท่อง’ แล้ว ‘ทำ’

ทำแบบ.. ไม่เรียกร้องกำหนดเวลา

มีคนบอกว่า

บางอย่าง.. เราจะได้มันมา

“เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม”

ถ้ายังไม่ได้

ก็ขอให้รู้ว่า.. เวลายังไม่เหมาะสม

ไม่ต้องเดินไปถามใคร

กลับมา “ท่องคาถา”

และปฏิบัติต่อไป

ความอดทน รสชาติของมันในวันนี้

…อาจจะขม…

แต่เมื่อผ่านการบ่ม

ให้เหมาะสมกับเวลา

คุณค่าของมันนั้น–หอมหวาน

cr. Fwd line

Advertisements

Advertisements

ไม่มีความคิดเห็น